geniculum
gĕnĭcŭlum, i, n. dim. [genu], a little knee, a knee.
- I Lit. (ante- and postclass.): pueris in geniculis alligare serperastra, Varr. L. L. 9, § 11 Müll.: de geniculis adorare, Tert. Cor. Mil. 3: dissolutio geniculorum, Vulg. Nah. 2, 10.—
- II Transf., a knot or joint on the stalk of a plant, Plin. 26, 11, 71, § 117; 18, 7, 10, § 56.
geniculum, ī, n. (Demin. v. genu), I) das Knie, bei Kindern, Varro LL. 9, 11: übh., Tert. de cor. mil. 3. Mart. Cap. 8. § 843. Veget. mul. 2, 28, 38: dissolutio geniculorum, das Zittern der Knie, Vulg. Nahum 2, 10. – II) meton., der Absatz, Knoten an den Halmen des Getreides usw., Plin. 18, 56 u.a.
tege cambas surras femoralia / cum genuclis poplites et genua
gibber ‥ dum propter ingentem gibbum ‥ caput gestaret demersum ferme usque ad genuculum
Maria parvuli girat corpusculum / nunc genas osculans nunc os ‥ / ‥ / latus et crustula, pedem, geniculum
cauterium in fontanella ~i vel in poplite
~i,cneowhweorban
quae et ipsa fuit uxor consobrini sui et ipsa illo vivente discessit ab eo; et isti viro qui nunc eam accipere desiderans adfirmat sibi licentiam datam, in tertio ienuculo [vv. ll. geniculo, genuculo, tertia generatione ] propinqua illius esse dinoscitur
ut nemo in parentela sua intra sextam generationem uxoretur nec in dimissa cognati sui qui intra sextum ~um [(AS: ] pertineat eibinnon vj manna sibfœce on his agenum cynne
soror patris vel matris et deinceps in quintum ~um quicumque propinquiores in parentela fuerint hereditario jure succedant(
gĕnĭcŭlum, ī, n. , dim. de genu, petit genou : Varro L. 9, 11 || nœud dans une tige : Plin. 18, 56.
- 1. (v. mensen) knie;
- 2. (v. planten) knoop;
- 3. bocht, elleboog (v.e. pijp).
Colligebat etiam multa de constellationibus mulier sortilega, et Geniculorum multarumque disciplinarum conscia.Vide Genu et Genuculum.
Genuculum. Vide in hac voce num. 2.
Erat itaque infans decennalis, quando resedit in scolari, primo Geniculo.Id est, ut notant docti Editores, in primis scholarum rudimentis.