glacio
glacio, to turn into ice, freeze
glăcĭo, āvi, ātum, 1, v. a. and n. [glacies] (not ante-Aug.).
- Act., to make or turn into ice; in pass., to freeze, congeal.
- A Lit.: positas ut glaciet nives Puro numine Juppiter, Hor. C. 3, 10, 7: humor glaciatur arescitve in gemmas, Plin. 8, 38, 57, § 137; cf. id. 2, 39, 39, § 105: ruptis vasis (vini) stetere glaciatae moles, id. 14, 21, 27, § 132; 24, 13, 72, § 116.—
- 2 Transf., to render hard or solid: nec dubium quin fici ramulis glaciatus caseus jucundissime sapiat, Col. 7, 8, 2.—
- B Trop.: stupet anxius alto Corda metu glaciante pater, Stat. Th. 10, 622.—
- II Neutr., to become hard, to harden: (unguentum) fit hieme, quoniam aestate non glaciat, nisi acceptā cerā, Plin. 29, 3, 13, § 56.
glacio, āvī, ātum, āre, I) tr. zu Eis machen, A) eig.: nives, Hor.: glaciatae moles (vini), Plin.: glaciatus aër, Lact. – im Bilde, metus corda glaciat, Stat. Theb. 10, 621. – B) übtr., gerinnen machen od. lassen, caseum, Col.: lyncum umor glaciatur, erhärtet wie Eis, Plin. – II) intr. gerinnen, Plin. 29, 56.
glăcĭō, (16) āvī, ātum, āre (glacies), ¶ 1 tr., a) changer en glace, geler : Hor. O. 3, 10, 7 || [fig.] glacer dʼeffroi : corda metu glaciante Stat. Th. 10, 622, lʼeffroi glaçant les cœurs ; b) durcir, solidifier : glaciatus caseus Col. Rust. 7, 8, 2, fromage caillé ¶ 2 intr., se congeler, se figer : Plin. 29, 56.
- 1. tot ijs maken, in ijs (doen) veranderen [nives]; ➤ (metaf.) metus corda glaciat;
- 2. (doen) stollen, stremmen.
glaciō —, ātus, āre
- glacies, to turn into ice, freeze: ut glaciet nives Iuppiter, H.