gruo
grŭo, ĕre, v. n. [grus], the note of the crane,
- to crunk, crunkle: gruere dicuntur grues, ut sues grunnire, Paul. ex Fest. p. 97: grus gruit, Auct. Carm. de Philom. 23.
gruo, ere, Naturlaut der Kraniche, Suet. fr. 161. p. 251, 2 R. Anthol. Lat. 962, 23 (233, 23). Vgl. Gloss. II, 36, 16 ›gruunt, γερανίζουσιν‹.
See: gruere
grŭō, ĕre, intr., crier [en parl. de la grue] : P. Fest. 97.