halatio
hālātĭo, ōnis, f. [halo],
- a breathing, breath, Cassiod. in Psa. 37, 12.
quedam ‥ ex ~onibus [] habent esse, ut bibiones ex vino : exhalationibus Gerv. Tilb. I 8
hālātĭō, ōnis, f. (halo), haleine : Cassiod. Psalm. 37, 12.
Quilibet dictorum canonicorum assistentium singulariter, ut prælatus, præfationes, consecrationes, benedictiones, signa, cruces et Halationes, super ea facient voce submissa.Infra :
Halent ter pontifex et sacerdotes assistentes in ipsam ampullam.