impariter
impariter, unequally
impărĭter, adv., v. impar fin.
impariter, Adv. (impar), ungleich, Hor. de art. poët. 75.
quod moliris non ~iter posses asserere
solet quippe accidere duos esse homines sub domino uno singulas habentes arbores in proprio solo. arbores autem ille fructum bonum ferunt utreque. verum illi quia [? l. quia illi ] dominum inequaliter diligunt et [? ] ei de fructu earum ~iter serviuntomit
numerus ~iter impar est cujus omnium imparium eum numerantium vices impares
impărĭtĕr (16) (impar), inégalement : Hor. P. 75.
impariter
adv.
- impar, unequally: Versibus iunctis, i. e. in hexameters and pentameters, H.