impromptus
impromptus, unready, hesitating
impromptus (inpr-), a, um. adj. [2. in-promptus],
- not ready, not quick (rare): infacundior et lingua impromptus, Liv. 7, 4, 5: imprompto jam Arminio ob continua pericla, Tac. A. 2, 21: sermone impromptus Latio, Aus. Idyll. 2, 9.
im-prōmptus, a, um (in u. promptus), nicht bei der Hand, nicht rasch, imprompto iam Arminio ob continua pericula, nicht mehr so ganz rüstig, Tac. ann. 2, 21. – m. Abl., quia infacundior sit et linguā impromptus, weil ihm die fließende Rede fehle und er eine schwere Zunge habe, Liv. 7, 4, 5: so auch sermone impromptus Latio, Auson. edyll. 2, 9. p. 33, 9 Schenkl.
sentimus ‥ nos ad victoriam ~iores quanto sumus a patientia remotiores
inpromptus ad argutias
~us, A.unredy
imprōmptus, (15) a, um, qui nʼest pas prompt, pas résolu, sans ardeur : Tac. Ann. 2, 21 || qui nʼa pas de facilité : Liv. 7, 4, 5.
imprōmptus (in-pr-)
adj.,
- unready, hesitating: linguā, L.: Arminius, Ta.