inchoativus
inchoātīvus, a, um (inchoo) = ἀρκτικός, anfangend, den Anfang bedeutend, verba, Charis. 252, 10. Diom. 343, 1.
‘timor Domini principium est sapientiae’ []. ‥ timor servilis principium est sapientiae quia quisquis post errorem delictorum sapere incipit primo timore divino corripitur ne ad tormenta ducatur. ‥ ~o timore servilis animus metuit ne ‥ Prov. i 7
vere laudatur omnium substancia ~a et consummativa
transit annus iste ‥ Judeis per Angliam tristis et malorum ~us
hio, cujus frequentativum vel iterativum est hieto hietas hietat et ~um hisco hiscis hiscit
~a verba ‥ rigeo rigesco, tepeo tepesco [etc. ]
formae quattuor esse dinoscuntur: indicativa, meditativa, frequentativa, ~a. ‥ ~a forma est quae subito motu nascitur ut fervesco viresco calesco, et preteritum tempus non habet
de ~is. sunt quaedam verba quae ~a appellantur quae rem modo inchoatam et futuram significant, ut horresco, id est incipio horrere. ‥ non habent preteritum perfectum quia quod inchoatum est non est perfectum
~a verba in omni praeterito perfecto et plusquamperfecto deficiunt
amasco, -cis, verbum ~um, i. amare incipio
verba potestativa, meditativa, desiderativa, ~a, perfectiva, imitativa, frequentativa