About Report a problem

Menu

incitus

incitus, in rapid motion, rapid, swift

Frieze-Dennison Vergil

incitus , a, um: (adj.), rapid, swift, 12.534.
in -cĭtus, a, um, adj.,
  • set in rapid motion, rapid, swift, violent (poet.): venti vis, Lucr. 1, 271: inciti atque alacres Delphini, Cic. poët. N. D. 2, 35, 89: hasta, Verg. A. 12, 492: silex, Sil. 1, 491: longis Porticibus conjux fugit, Val. Fl. 1, 728.
incĭtus, a, um, adj. [2. in-citus, unmoved; hence], of a chessman that cannot be moved,
  • immovable: (calculi) qui moveri omnino non possunt, incitos dicunt. Unde et egentes homines inciti vocantur, quibus spes ultra procedendi nulla restat, Isid. Orig. 18, 67.—As substt.
      • 1 incĭtae, ārum (sc. calces), f., and
      • 2 incĭta, ōrum, n. Used only in the ante- and post-class. authors in the transf. phrase, ad incita or ad incitas aliquem redigere, deducere, redire, etc., to bring to a stand-still, reduce to extremity: Sy. Profecto ad incitas lenonem rediget, si eas abduxerit. Mi. Quin prius disperibit faxo, quam unam calcem civerit, Plaut. Poen. 4, 2, 85 (907): ut ad incitast redactus, id. Trin. 2, 4, 136 (537) Brix: vilicum corrupit, ad incita redegit, Lucil. ap. Non. 123, 27: illud ad incita cum redit atque internecionem, id. ib. 25: Epirotae ad incitas intolerandi tributi mole depressi, Mamert. Grat. Act. ad Jul. 9.
incĭtus, ūs, m. [in-cieo],
  • quick motion: adsiduo mundi incitu, Plin. 2, 45, 45, § 116.

Saved

Recent