indefinitus
in-dēfīnītus, a, um, adj.,
- indefinite (post-class.): sermo, Gell. 16, 4. — Hence, adv.: indēfīnītē, indefinitely: largiri, Gell. 2, 24, 7.
in-dēfīnītus, a, um, unbestimmt, verbum est indefinitum, quod Graeci appellant ἀπαρέμφατον, Gell. 1, 7, 6: indefinitus namque inexplicabilisque sermo fit, Gell. 16, 2, 3: proloquiorum partes ind., Mart. Cap. 4. § 399: res ind., superstitio ind., Chalcid. Tim. 345: subst., indēfīnītum, ī, n., Ggstz. particulare u. universale, Mart. Cap. 4. § 396.
mundi quia summa potestas / indefinito praefixerat omnia verbo
‘fabulis et genealogiis interminatis’ [], sine termino, ~is I Tim. i 3
‘erit, erit’ ingeminas / et termino determinas / tempus indefinito
dividitur autem enuntiatio categorica secundum quantitatem sic: alia est universalis, alia particularis, alia ~a, alia singularis(
proposicio singularis convertitur in ~am
proposicio namque indiffinita vera est si in uno supposito ipsa sit vera
‘animal’ est Sortes distincte conceptus, quia tunc est una indefinita [v. l. indefinitas ] habens unam singularem veram, sc. istam ‘hoc animal est Sortes distincte conceptus’
sepe ~a non equipollet universali sed potest verificari eciam pro uno singulari
hec similiter est vera ‘quantitati aliquid est contrarium’, quia ista ~a verificatur pro qualitate
non fuerunt certi de firmis terrarum ‥ et ideo remansit computus ~um
indēfīnītus, a, um, indéfini, vague : Gell. 1, 7, 6 ; 16, 2, 3.
- 1. onbegrensd [sermo];
- 2. (gramm. t.t.) van de onbepaalde wijs, van de infinitivus [modus].