infatuo
infatuo, to make a fool of, infatuate
infătŭo, āvi, ātum, 1, v. a. [in-fatuor],
- to make a fool of, to infatuate (class.): aliquem, Cic. Phil. 3, 9, 22; id. Fl. 20, 47; Sen. Suas. 2 fin.: verbis, Auct. B. Afr. 16, 1: quemque adulatio infatuat, Sen. Ep. 59 med.: hominem, Amm.15, 8, 2. —
- II Transf., to deprive of taste, make flat: infatuatum sal, Hier. Ep. 2, 6.
īn-fatuo, āvī, ātum, āre (in u. fatuus), I) betören, alqm, Cic. Flacc. 47. Sen. suas. 2, 23: alqm mercede publicā, Cic. Phil. 3, 22: alqm verbis, Auct. b. Afr. 16, 1: infatuatur amoribus mulierum, Hieron. epist. 125, 1: v. abstr. Subjj., pro sua quemque portione adulatio infatuat, Sen. ep. 59, 13: m. abstr. Objj., consilium alcis, Vulg. 2. regg. 15, 31. – II) übtr.: infatuatum sal, geschmackloses, Hieron. epist. 2, 6.
īnfătuō, (14) āvī, ātum, āre (in, fatuus), tr., rendre sot, déraisonnable : Cic. Fl. 47 ; Phil. 3, 22 ; Sen. Ep. 59, 13.
īnfatuō —, —, āre
- * in-fatuus, to make a fool of, infatuate: hominem mercede: neminem.