infense
infense, with hostility, bitterly
infensē, adv., v. infensus fin.
īnfēnsē, Adv. (infensus), erbittert, gehässig, feindselig, infense invectus, Tac. ann. 5, 3. – infensius pro vallo pugnare, Liv. 34, 15, 5: quis Isocrati est adversatus infensius? Cic. or. 172: tanto infensius caesi, quanto etc., Tac. ann. 4, 81: infensius loqui, Tac. hist. 3, 24.
īnfēnsē (14) (infensus), en ennemi, dʼune manière hostile : Tac. Ann. 5, 3 ; infensius Cic. Or. 172.
infense
adv.
- infensus, with hostility, bitterly: invectus, Ta.: Isocrati adversatus infensius: infensius pugnare, L.