insignitus
insignitus, marked, clear, plain
insignītus, Part. and P. a., from insignio.
1. īnsīgnītus, a, um, I) Partic. v. insignio, w. s. – II) PAdi.: A) kenntlich, deutlich, imago, Cic.: notae veritatis, Cic. – B) auffallend, in die Augen fallend, ausgezeichnet, außerordentlich, unerhört, beispiellos, schreiend, himmelschreiend (s. Dräger u. Nipperd. Tac. ann. 3, 70): imagines, Cic.: in iuriae, Cato fr.: quo magis insignita sit forma, Cornif. rhet. 3, 37: insignitior contumelia, ignominia, Liv.: insignitius flagitium, Tac.: m. Abl. (durch), Capito insignitior infamiā fuit, Tac. ann. 3, 70.
2. īnsīgnītus, a, um (in u. signum), mit einer Fahne versehen, insignita fere tum milia militum octo, nach Fahnen abgeteilt, Enn. ann. 332.
1 īnsignītus, (13) a, um, ¶ 1 part. de insignio ¶ 2 adjt , a) significatif, qui se distingue nettement : Cic. de Or. 2, 358 || clair : Cic. Div. 1, 64 ; b) remarquable : nomen insignitius Liv. 7, 6, 6, nom plus remarquable ; insignitior infamiā Tac. Ann. 3, 70, plus insigne par son infamie.
2 īnsignītus, a, um (in, signum), pourvu dʼun étendard [rangé autour dʼun étendard] : Enn. Ann. 332.
īnsīgnītus adj.with comp.
- P. of insignis, marked, clear, plain: utendum imaginibus insignitis: notae veritatis.—Distinguished, striking, remarkable, notable: ignominia insignitior, L.: lacūs nomen insignitius, L.: insignitius flagitium, Ta.