insolenter
insolenter, unusually, contrary to custom
īnsolenter, Adv. (insolens), ungewöhnlich, I) wider Gewohnheit (Ggstz. vulgo), evenire vulgo soleat, an insolenter et raro, Cic. de inv. 1, 43. – II) ungewohnt, A) in der Rede, auffallend übertrieben, eis festivitatibus insolentius abuti, Cic. or. 176. – B) im Benehmen, über Gebühr, a) im Aufwande, se insolentius iactare, Cic. Cat. 2, 20. – b) gegen andere, schnöde, keck, unverschämt, übermütig, nostros insequi, Caes.: se efferre, Cic.: insolentissime obequitare, Val. Max.
ipsi ‥ contra regularem disciplinam ~er vagantur et discurrunt
Picti, recenti victoria ~er abusi
nihil erat quod furentis animum mitigaret, ut injuriam ~er acceptam multorum dispendio ulcisceretur
plebes ‥ contristatas, utpote omnibus necessariis ~er privatas
illi [(sc. inimici Dei ] ‥ nunc Illiricum et omnes inferiores terras ~er inequitant
elatus supra se ambiens plus quam decebat, turbationem ‥ ~er invexerat
metas positas ‥ ~er excessisti
quia primos [Hibernicos ] a nobis ~er repulimus, quoniam frangit Deus omne superbum ‥ illos ‥ procul absterruimus
īnsŏlentĕr (12) (insolens), contrairement à lʼhabitude, rarement : Cic. Inv. 1, 43 ; Gell. 1, 21, 5 || immodérément : Cic. Phil. 9, 7 ; -tius Cic. Or. 176 || insolemment : Cæs. G. 1, 14, 4 ; C. 3, 46 || -issime Val. Max. 3, 2, 21.
īnsolenter adv.with comp.
- insolens, unusually, contrary to custom: evenire.—Immoderately, haughtily, insolently: laete atque insolenter ferre, with insolent exultation: hostis nostros insequens, Cs.: se insolentius iactare: nostros premere, Cs.