interfectorius
interfectōrĭus, a, um, adj. [interfector],
- deadly, murderous (late Lat.), Aug. de Lib. Arb. 3, 25; Isid. Orig. 17, 7, 7.— Subst.: interfectōrĭum, i, n., a means of destruction, Ambros. de Elia et Jejun. 10, 37 fin.—Hence, adv.: interfectōrĭē, destructively, murderously, Aug. contr. Parm. 3, 2, 14.
interfectōrius, a, um (interficio), tödlich, Augustin. de lib. arbitr. 3, 25. Isid. orig. 17, 7. no. 7. – subst., interfectōrium, iī, n., das Vernichtungsmittel, culpae, Ambros. de Elia et ieiun. 10, 37 extr.
interfectōrĭus, a, um (interficio), mortel, qui cause la mort : Aug. Lib. 3, 25, 76 ; Isid. Orig. 17, 7, 7.