ironicus
īrōnicus, a, um (εἰρωνιλός), ironisch, Fulg. myth. 1. praef. p. 25 M.
de censura civium, ~a tamen quam seria magis
quas cedit ~a voce Philippus ei
rex ‥ sermone predixerat et invectivo et yronico quod ‥
quis horrende materie impares invectivas ~e feritatis armaret aculeo
alios allegat scriptura ut testes, loquendo ad hominem vel secundum sensum yronicum suasum vel opinatum
[symoniaci ] benedicunt populum ad sensum ~um
īrōnĭcus, a, um, ironique : Fulg. Myth. 1, præf.