laceratio
laceratio, a tearing, rending, mangling, laceration, mutilation
lăcĕrātĭo, ōnis, f. [lacero],
- a tearing, rending, mangling, lacerating, laceration (rare but class.): corporis, Cic. Pis. 18, 42: corporum, Liv. 7. 4.—Concr.: omnia loca crinium laceratione complere, the tearings of her hair, Vulg. Esth. 14, 2.—Plur.: muliebres lacerationes genarum, Cic. Tusc. 3, 26, 62.
lacerātio, ōnis, f. (lacero), das Zerfetzen, Zerreißen, Zerfleischen, a) eig.: corporis, Cic.: corporum, Liv.: tam foeda, Iustin.: Plur., muliebres lacerationes genarum, Cic. Tusc. 3, 62: lacerationes membrorum, Sen. de ira 3, 3, 6. – b) übtr.: est enim hoc carmen aptum lacerationi et conviciis, Mar. Victorin. 79, 31 K.: proximi famam mordaci laceratione carpere, Cassiod. in psalm. 14, 7: u. bes. die Zersplitterung, das Verschleudern des Vermögens, Firm. math. 4, 6 u. (Plur.) 5, 3, 2.
per quandam picturam Graeci operis didicimus quod homines quos caerulei canes prima ~one non devoraverunt ‥
plus enim inimicus noster spiritualis animarum dampnationem quam carnis ~onem desiderat
non absque plurima hostium ‥ caninis morsibus ~one
pro lasceracione ccma asserum pro fenestris coquine, viij d.
pro adquisicione et lasseracione xxxle sparrys aput Beaurpairke
pro ~one m asserum
lasseracio
manet mihi decoris mei integra nihilominus incorruptio, nec de ~onibus hominum aliquantulum ejus dispendium sentio
lăcĕrātĭō, (12) ōnis, f. (lacero), action de déchirer : Cic. Pis. 42 ; Liv. 7, 4 || pl., Cic. Tusc. 3, 62 ; Sen. Ira 3, 3, 6.
lacerātiō ōnis, f
- lacero, a tearing, rending, mangling, laceration, mutilation: corporum, L.— Plur: genarum.