laura
laura, æ, f. , grande rue [plante] : Ps. Apul. Herb. 58.
Lauraa Monasterio, quod, ut ait Cyrillus in Vita S. Sabæ, in Cœnobiis illi viverent, qui vitam exercebant communem : in
Laurisvero, qui a congressione separatam et quietam. In
Lauraigitur vitam exigebant Anachoretæ, suis quique distincti cellis, unique suberant Abbati. Idem Cyrillus in Vita S. Euthymii num. 45. et 48. tradit in Laura S. Euthymii unicuique ædificatam fuisse cellam, et cellas Fratrum fuisse a se invicem in media solitudine sejunctas. Et S. Gerasimus in medio Lauræ Cœnobium collocavit, in quo Monachi primo exercebantur, quos, cum ad perfectionis mensuram pervenerant, in cellis Lauræ collocabat, eosque Anachoretas appellabant : in quorum sortem admissi tantum Monachi provectioris ætatis, exclusis juvenibus et adolescentibus, ut est apud Cyrillum in Euthymio n. 40. 88. 89. ut apud nos
Inclusi.
Laurævim num. 42. 45. 98.
viam publicam, quia
per eam populus fluit seu commeat; interdum, ut Suidas,
vicum angustum, aut
angiportum, Hesychius,
locum ad ventrem exonerandum, uti quidam hunc locum interpretantur, vel potius
ad secessumet
recessum, ita ut ad similitudinem
Lavra, habet Concilium Lateranense sub Martino PP. pag. 423. Edit. 1618. quomodo