liaculum
liācŭlum,
- λειαντήρ (a polishing instrument), Gloss. Philox.
līāculum, ī, n. (lio) = λιαντήρ (Gloss. II, 122, 32), der Putzhobel der Maurerpolierer, liaculorum subactiones, Vitr. 2, 4, 3 u. 7, 3, 7 codd. GH (Rose baculorum).
līācŭlum, ī, n. (lio), batte, outil de maçon : Vitr. Arch. 2, 4, 3 ; Gloss. Phil.
Vitiligo, in Supplemento Antiquarii. Aliter mox in Liare.