litatio
litatio, a propitiation, success in sacrifice
lĭtātĭo, ōnis, f. [lito],
- a fortunate or successful sacrifice, Plaut. Ps. 1, 3, 100 (329): per dies aliquot hostiae majores sine litatione caesae, diuque non impetrata pax deorum, Liv. 27, 23, 4: sacrificare, id. 41, 15, 4; Inscr. Fratr. Arval. ap. Orell. 2271.
litātio, ōnis, f. (lito), das glückliche Opfern, Plaut. Pseud. 334. Acta fr. Arv. a. 218 im Corp. inscr. Lat. 6, 2104, 24: hostiae maiores sine litatione caesae, Liv. 27, 23, 4: senatus maioribus hostiis usque ad litationem sacrificari iussit, Liv. 41, 15, 4. Vgl. Serv. Verg. Aen. 7, 563.
Danielis in lacu missio, / Zacharie novi litatio
[cappae ] quarum usus in mortuorum funeribus, et ~onibus
lĭtātĭō, ōnis, f. (lito), sacrifice heureux : Pl. Ps. 334 ; Liv. 27, 23, 4.
litātiō ōnis, f
- lito, a propitiation, success in sacrifice: maioribus hostiis usque ad litationem sacrificari, L.