longiuscule
longĭuscŭlē, adv., v. longiusculus fin.
longiusculē, Adv. (longiusculus), etwas weit od. weiter, Augustin. in Ioann. epist. ad Parth. tract. 4, 11. Claud. Mam. de statu anim. 1, 1 extr. Sidon. epist. 8, 11, 14.
velud fumus per inane ~e diffusus(
cum ~e fugissent, reversi sunt
~e versus altare, quod eminus situm erat, ipsum deducens
~e iturus ductoris manu indigebat
virginis Agathae rumor ea tempestate ~e crebrescens
~aefeor, oððe wide
collocavit se ~e ab eo et clanculo
~e ‥ curia fuerat
radius solis ‥ casule se subitiens ~e a terra suspensam per inane portavit
audivi mox sonitum ~e retro me factum
propter vicinitatem sui hospitii ~e non distantis
siquidem illustris ille qui dicebat ‘‥’ [], et ~e idem poeta et infra [ Verg. G. III 11–13 v. l. poeta infra ] prosequitur ‘‥’ [] Verg. G. III 292–3
licet longeuscule alta [(? l. a te ] meritorum equalitate †distam [? l. distans ]
~e illo in desertis delitescente per tot temporum volumina
vir Dei ‥ illi avidissime audienti se ~e indulsit
longĭuscŭlē, un peu plus loin, un peu trop loin : Aug. Joann. Parth. 8, 11 ; Sid. Ep. 8, 11.