lorico
lōrīco, āvi, ātum, 1, v. a. [lorica], to clothe in mail, to mail, to harness.
- I Lit.: statua loricata, Liv. 23, 19: equites loricati, id. 37, 40: ornatus loricatusque elephantus cum esset, ubi pluribus coriis se loricavit, Plin. 8, 24, 36, § 88: (salmonis) loricatum pectus, Aus. Mos. 101.—
- B In partic.: AD LORICATA, perh. the title of the person intrusted with the care of the mailed statue of Caesar in the Forum, Inscr. Orell. 2893 (for which: A LORICATA, ib. 2894).—*
- II Transf., to cover with plastering, to plaster, Varr. R. R. 1, 57.
- —Hence, lōrĭcātus, a, um, P. a., harnessed, clad in mail: cum loricatus in foro ambularet, Quint. 8, 5, 15.
lōrīco, āvī, ātum, āre (lorica), I) panzern, se coriis, Plin. 8, 88. – Öfter Partic. lōrīcātus, a, um, gepanzert, Liv. u.a. – II) übtr., mit Tünchwerk überziehen, Varro r. r. 1, 57 in.
lōrīcō, (13) āvī, ātum, āre (lorica), tr., cuirasser, revêtir dʼune cuirasse : Plin. 8, 88 ; loricatus Liv. 23, 19, 18, cuirassé || recouvrir dʼun enduit, crépir : Varro R. 1, 57.