luctatus
luctātus, ūs, m. [luctor],
- a wrestling, Plin. 29, 1, 8, § 26; id. 8, 12, 12, § 33.—In plur., Tert. Spect. 29.
luctātus, ūs, m. (luctor), das Ringen, Apul. de Plat. 1. 2 H. (Goldb. lucta). – übtr., die Bemühung, Anstrengung, Plin. 8, 33 u.a.
sive ‥ saltu, sive cursu, sive ~u, seu quolibet alio membrorum sinuamine se exercerent
luctor, -aris, inde luctator, ~us, luctatio ‥
qui in lege Domini ‥ non meditatur nec insidiis seu ~ibus Sathane reluctando resistere conatur
1 luctātus, a, um, part. de luctor.
2 luctātŭs, ūs, m. , lutte, effort : Plin. 8, 33 ; 29, 26.
Item die festi S. Laurentii de voluntate dominorum consulum, tradidi Philipono macellario de Nemauso pro uno mutone, qui fuit Luctatus ad luctas S. Laurentii.