luculentia
lūcŭlentĭa, ae, f. [luculentus],
- brilliancy, beauty (post-class.): verborum luculentiae, Arn. 3, 103 (p. 111 Orell.).—Sing.: scriptorum, Oros. 5, 15.
lūculentia, ae, f. (luculentus), die Stattlichkeit, Ansehnlichkeit, opima scriptorum, Oros. 5, 15, 2: Plur., luculentiae verborum, Arnob. 3, 6.
erat autem in ‥ Guthlaco divinae gratiae ~ia [gl.: claritas. lucis copia; v. l. efficacia ] in tantum, ut quicquid praedicaret velut ex angelico ore expressum videretur
~ia, splendor, claritas, claritudo, jubar, radiamen, coruscamen
cum viri veteres ‥ nullatenus ‥ in conveniencie ~ia sibi convenire potuissent
in ardentissimis flagrantium sanctitatum ~iis
a clerenes , claredo, claritas ‥ ~ia ‥
conatur ~ia sermonis efficere id quod non valet gratia Sancti Spiritus munere supplere [? ]Bede Prov. frg.
hee ‥ verbalitatis ‥ in ~ia tam commendabiles argucie
tuarum ‥ subtiles ‥ per ~ias sermocinacionum
ut ‥ petitionum articuli, sub ea que fieri poterit expressionis ~ia, ‥ vestre pietati porrigantur
lūcŭlentĭa, æ, f. , élégance [du style] : Oros. 5, 15 || pl., Arn. 3, 6.
Verborum Luculentias sumere a Cicerone.Pro munditia sumit Vegetius lib. 3. Mulomed. ubi de bobus :
Cum vero de via vel pastu redeunt, Luculentia adhibita, priusquam deducantur ad bovile, aqua abluendi pedes, ne inhærentes corpori sordes ulcera generent, etc.