marga
marga, ae, f.,
- a kind of earth, marl, Plin. 17, 6, 4, § 42.
marga, ae, f. (nach Plin. 17, 42 gallisches Wort), der Mergel, Plin. 17, 42 u. 48.
marga, æ, f. , marne [terre] : Plin. 17, 42.
Marlamdicimus. Idem eod. lib. cap. 8.
Glischromargam genus terræ candidævocari apud Gallos et Britannos auctor est, ex Anglico
Glister, fulgere, vel Germanico
Glitzeren, et
Glitzen, et
Gleissen, quod idem sonat, ut auctor est Cluverius lib. 1. German. antiq. cap. 8.
Marga, unde nostri
Marle. Edictum Pistense Caroli Calvi § 29 :
Carropera et manopera ex antiqua consuetudine debent, et Margilam et alia quæque carricare.
Ferunt quadam die lapidem vi tormenti ex balista, quam vulgo Margam dicere solent, propulsum.Verum hoc loco
mangamlegendum pridem monuit Isaac. Pontanus lib. 6. Orig. Francic. pag. 561.
Marge, pro Manubrium, vulgo
Le suppliant qui tenoit en ses mains ung hernois, que on appelle pouda ou podet de fer avecques son Marge de bois, etc.
marga, ae, f.: marga, marna Plin.