meditativus
mĕdĭtātīvus, a, um, adj. [meditor],
- meditative (post-class.): meditativa verba, which signify a desire to perform an action, also called desiderativa (as lecturio, etc.), Diom. p. 336 P.; Prisc. 825 ib.
meditātīvus, a, um (meditor), ein Sinnen auf etwas bezeichnend, verborum forma, verba, das Verlangen nach einer Handlung bezeichnende, Desiderativa (zB. lecturio), Diom. 346, 3. Prisc. 8, 74. Dosith. 34, 23 K.
~a semper meditatur ut lecturio, id est legere desidero, et esurio id est edere desidero
~a [verba ] non solum in praeterito sed etiam in futuro infinitivi deficiunt
~anabbað næ nne praeteritum perfectum ne plusquamperfectum
dicitur hec inclinacio anime a quibusdam qualitas, ab aliis forma verborum, et ob hanc dicuntur verba potestativa, ~a, desiderativa, inchoativa, perfectiva, imitativa, frequentativa
reddidit ille ‘vale’ meditativusque recedit