mena
mēna, ae, v. maena.
1. mēna, s. maena.
2. mena = benna, Cato r. r. 23, 1 K.
mine, luna
luna enim mene Greco sermone vocatur
amene mensis dicitur, hoc est defectu
Phebe vel luna, cyntania, mena / ac novitas lune neumenia dicitur inde
1 mēna, v. mæna.
Ut menam quam exinde extraxerint, possint et debeant ducere in terram nostram,.... et operari et affinare ipsam Menam et fundere et probare expensis suis propriis.Extractum computi ann. 1336. ibid. pag. 323 :
Item pro expensis magistri Petri de Rausana et quatuor someriorum portantium Menam pro faciendo auro.Ibid. pag. 15 :
Item potest Menas omnium metallorum apperire, etc.Computum ann. 1342. ibid. tom. 1. pag. 94 :
Primo, recepit a Florito Gerbergiæ pro triginta duodenis Menæ, datis pro qualibet duodena Menæ duabus libris ferri, 60. libr. ferri.Vide infra Mineria.
Luna, Dea quæ fluxibus præest. Laur. in Amalth. A Gr.