mendaciter
mendācĭter, adv., v. mendax fin.
mendāciter, Adv. (mendax), lügenhaft, Solin. 1. § 87 u. Eccl.: Superl. mendācissimē, Augustin. de mor. eccl. 1, 17.
quidquid igitur ex mendacio te ~iter astruente colligitur
frustra ‥ conatur dicere ‥ et ~iter pronuntiat
quod in conspectu tot et tantarum personarum actum est, ~iter scribere vel nequiter negare et apud homines turpe et apud Deum criminosum est
in tenebris susurrantes, se ~iter excusantes, et alios similiter accusantes
~iter, ~ius, ~issime
nec viros sanctos per hoc vereantur ~iter diffamare
mendax ‥ unde ~iter ‥ mendose autem hic quidam legunt pro ~iter, quod nullo modo est concedendum
mendācĭtĕr (mendax), en mentant, faussement : Sol. 1, 87 || mendacissime Aug. Mor. 1, 17, 31.