About Report a problem

Menu

mino

Could not find minatum in Logeion dictionaries.

minatum Adjective: neuter nominative singular of mino

minatum Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular of minor

See minatum in Morpho

mĭno, āvi, ātum, 1, v. a. and n., collat. form of minor (ante-class., acc. to Prisc. p. 799, but v. Lachm. ad Lucr. 6, 563.—From the application of the words minari and minae to the threatening cries of cattledrivers is doubtless derived the old rustic signif., also generally adopted in the post-class. per. into the literary lang.),
  • to drive animals: asinos et equum minantes baculis exigunt, Ap. Met. 3, 28, 15; asinum, id. ib. 8, 30, 16; me ut suam juvencam, Aus. Epigr. 67, 3: gregem ad interiora deserti, Vulg. Exod. 3, 1: per omnem mundum (so, vaccam), Schol. Juv. 6, 526: agasones equos agentes, id est minantes, Paul. ex Fest. s. v. agasones, p. 25 Müll.—Pass. transf.: cum a validis ventis minentur (naves), Vulg. Jac. 3, 4; id. Nah. 2, 7.—Of men: eos a tribunali, Vulg. Act. 18, 16.—Hence the Ital. menare; Fr. mener.

Saved

Recent