miserabiliter
miserabiliter, pitiably, wretchedly, pathetically, mournfully, sadly
miserābiliter, Adv. (miserabilis), I) kläglich, jämmerlich, auf mitleidswürdige (Mitleid erregende) Weise, miserab. emori, Cic.: cadere, Curt.: loqui, Cels.: rogare, Sen.: laudare, eine auf Erregung des Mitleids berechnete Leichenrede halten, Cic.: miserabilius dicere, Sen. – II) kläglich = klagend, jammernd, epistula m. scripta, Cic.: litterae m. pro fratris capite scriptae, Liv.: m. deflere suam orbitatem, Liv.
Ezechiel ‥ cui primum Dominus ~iter plagam Israel deflenti ait
cum constet ‥ spissos palmitum pampinos ‥ ~iter marcescere
~iter ‥ daemonica fraude seductus
quo ~ius ipse desperata salute periret
discordat ‥ ~iter anima mea cum copulata sibi carne mea
mĭsĕrābĭlĭtĕr (14) (miserabilis), de manière à exciter la compassion : Cic. Tusc. 1, 96 ; Att. 10, 9, 2 ; laudare Cic. Att. 14, 10, 1, louer dʼune manière pathétique || -bilius Sen. Rhet. Contr. præf. 4.
miserābiliter
adv.,
- pitiably, wretchedly, pathetically, mournfully, sadly: emori: scripta epistula: rogitantes, L.