nugigerulus
nūgī̆gĕrŭlus, i, v. nugivendus.
nūgigerulus, ī, m. (nugae u. gerulus), Lügenbote, Windmacher, Plaut. aul. 525. Isid. orig. 10, 192.
~us ‥ i. ille qui gerit nugas
multa siquidem et fallaciter loqui ~i est
de te ac tuis famulis / tanquam de nugigerulis / juste modo conquerimur / ‥ / cum falsis fictis garrulis / hucusque sic deludimur
ut ‥ linguas suas contaminarent in hiis turpibus que ‥ nugegeruli pigerent exspuere
hic ~us,a trifelle
a trufeler , ‥ ~us
Job percutiebatur ‥ praesente ~o alter intrabat
arguens ~um psitaico carmine
nūgĭgĕrŭlus, (16) ī, m. (nugæ, gero), colporteur de colifichets : Pl. Aul. 525 ; Isid. Orig. 10, 192.