objurgator
cum ipsi inquieti ~ores et pervicaci instantie insistentes, aut ex ignorantia, aut ex protervitate laborent
dicunt quod J. W. est communis ~or et sepius fregit pacem
objūrgātŏr, (14) ōris, m. (objurgo), celui qui fait des reproches, qui blâme, réprimande : Cic. Verr. 2, 3, 4 ; Nat. 1, 5 ; noster Cic. Agr. 3, 11, mon censeur, cf. Div. 1, 111.