obsecutor
obsĕcūtor (obsĕquūtor), ōris, m. [obsequor],
- an obeyer, keeper, observer (eccl. Lat.): obsecutores legis, Tert. adv. Marc. 4, 9; Jul. Val. Res Gest. Alex. 3, 2.
obsecūtor, ōris, m. (obsequor), einer, der gehorcht, legis, Tert. adv. Marc. 4, 9 extr.: uti se obsecutoribus ad cupita, Iul. Val. 3, 2 (3, 1).
cum eo, quo primum a sanctis ~oribus positus est, efferret sarcophago
obsĕcūtŏr, ōris, m. , celui qui obéit à : Tert. Marc. 4, 9.