opprobrium
opprobrium, a reproach, scandal, disgrace, dishonor, opprobrium
opprō̆brĭum (obp-), i. n. [opprobro],
- a reproach, scandal, disgrace, dishonor, opprobrium (not in Cic. or Caes.; syn.: dedecus, probrum, infamia). vereor, ne civitati meae sit opprobrio, si, etc., lest it should be a reproach, Nep. Con. 3, 4: et turpitudo generis opprobrio multis fuit, Quint. 3, 7, 19: opprobria culpae, Hor. Ep. 1, 9, 10.—
- II Transf.
- A A reproach, taunt, abuse, abusive word or language: morderi opprobriis falsis, Hor. Ep. 1, 16, 38: fundere, id. ib. 2, 1, 146: dicere, Ov. M. 1, 758; Inscr. Lanuv. (133 B. C.) ap. Mommsen de Collegiis fin.—
- B Of persons, a reproach, disgrace (like the Gr. ἔλεγχος and ὄνειδος): opprobria Romuli Remique, Cat. 28, 14: Cecropiae domus aeternum opprobrium, Hor. C. 4, 12, 7: pagi, id. ib. 2, 13, 4; Ov. M. 8, 155: majorum, Tac. A. 3, 66.
opprobrium (obprobrium), iī, n. (ob u. probrum), I) der Vorwurf, Schimpf, die Beschimpfung, alci esse opprobrio, jmdm. zum Schimpfe gereichen, Cic. fr. (de rep. 4, 3), Nep. u. Quint.: maioris fugiens opprobria culpae, Hor.: postquam ad illa duo opprobria pervenit, Nep. – II) meton.: A) v. Pers., der Schimpf, die Schande, generis, v. Minotaurus, Ov.: maiorum, Tac.: opprobria Romuli Remique, Catull. – B) das Schimpfwort, die Schimpfrede, Schmährede, verb. maledictum et opprobrium, Suet.: opprobria dicere, Ov., fundere, Hor.
o mirabile quoddam dixisse eum ~ium hominum, cum omnis mundi ~ia deleverit
extersit obprobrium
hujuscemodi altercationis ~ium
ipsum tempus extremi examinis quo alii in vitam aeternam alii in obprobrium resurgunt sempiternum
~ium futurae damnationis
igitur, pro honore sanctorum, obtinebunt perenne ~ium
clerici ‥ incarcerantur, occiduntur ‥ in confusionem et obprobrium ordinis clericalis(
exemplum ‥ contumeliarum, flagellorum, dolorum, ~iorum, spinarum, crucis
inrisiones et obprobria ‥ libenter ‥ sufferre(
quod obprobria falsumque testimonium innoxius pro me omnium reo malorum ferre voluisti
vel suspendebat ludo vel infamabat obprobrio
inter cetera ~ia coram omnibus ipsum pediculosum vocabat
judicium Thome Russelle de ~iis, mendaciis, et scandalis super Thomam Fauconer, aldermannum, dictis(
judicium pro ~iis verbis dictis Willelmo Wottone, aldermanno de Dowgate(
opprŏbrĭum, (11) ĭī, n. (ob, probrum), opprobre, honte, déshonneur : opprobrio est alicui, si Cic. Rep. 4, 3, cʼest une honte pour qqn, si ; Nep. Con. 3, 4 ; Quint. 3, 7, 19 || [en parl. de pers.] (Pisonis comites), obprobria Romulei Remique Catul. 28, 15 (ô compagnons de Pison), opprobres de Romulus et de Rémus, cf. Hor. O. 4, 12, 7 ; Tac. Ann. 3, 66 || injure, parole outrageante : Hor. Ep. 1, 16, 38.
- 1. belediging, verwijt; ➤ -a dicere;
- 2. abstr. schande, smaad; ➤ alci -o esse iem. schande aandoen;
- 3. (meton., v. personen) schandvlek [maiorum voor de voorouders].
opprobrium (obp-) ī, n
- ob+probrum, a reproach, scandal, disgrace, dishonor, opprobrium: opprobria culpae, H.: opprobrio fuisse adulescentibus, si, etc.—A reproach, taunt, abuse, abusive word: morderi opprobriis falsis, H.: dicere, O.— Fig., of persons, a reproach, disgrace: Cecropiae domūs, H.: generis, O.