ordinativus
ordĭnātīvus, a, um, adj. [ordino],
- indicating or signifying order (post-class.): principatus, Tert. adv. Herm. 19: adverbia, Prisc. p. 1022 P.
ōrdinātīvus, a, um (ordino), eine Ordnung (Reihenfolge) bedeutend, anzeigend, Tert. adv. Hermog. 19: qualitas, Diom. 412, 8. Dosith. 43, 18 K.: coniunctio, Diom. 417, 22. Dosith. 51, 13 K.: adverbia, Prisc. 15, 36.
‘et’ conjunctio ‥ modo ~a: ‘corpusque lavant frigentes et ungunt’. modo superlativa, ut ‘quidquid est, timeo Danaos et dona ferentes’
nec haberet philosophus recursum et statum ad Deum regulantem, quando queritur de subtilitate nature agentis ~e, non presupposito, quod Deus concurrat ad omnem talem accionem
ōrdĭnātīvus, a, um (ordino), qui marque lʼordre, la succession : Tert. Herm. 19 || [gramm.] : Prisc. Gramm. 15, 36 ; Diom. 417, 22.