oreum
ōrēum, s. hōraeos.
1 ōrēum, v. horæon.
In quadam domo, Oreo, stabulo, gardino, in Charta ann. 1518. apud Rymer. tom. 13. pag. 619.
Orreumscribendum fuisset,
Orénostris dictus est Hortus rusticus, nisi legendum, quod puto,
Ortz, pro
Orez, in Lit. remiss. ann. 1459. ex Reg. 188. Chartoph. reg. ch. 113 :
Certains Orez ou jardins vacquans et infertilz, etc.Vide infra Orta.