pavio
pavio, to beat, strike
păvĭo, īvi, ītum, 4, v. a. [kindr. with παίω], to beat, strike.
- I Lit.: pavit aequor harenam, Lucr. 2, 376: aliquid ex ore pavire terram, Cic. Div. 2, 34, 72.—
- II Transf., to beat, ram, or tread down: aream esse oportet solidam, terrā pavitā, Varr. R. R. 1, 51, 1: sato pavitur terra, Plin. 19, 7, 36, § 120: pavimenta fistucis pavita, id. 36, 25, 61, § 185: pavitum solum, Col. 1, 6, 16.
- —Hence, păvītum, i, n., a hard-beaten floor, a pavement (post-class.), Paul. Nol. Carm. 25, 37.
pavio, īvī, ītum, īre (παϝίω), schlagen, I) im allg.: terram, Cic.: arenam, Lucr. – II) insbes., schlagen, stampfen, um dicht u. eben zu machen, terram, Plin.: area pavita, Varro. – Partiz. subst., pavītum, ī, n. = pavimentum (w. s.), Paul. Nol. carm. 25, 37.
See: paviare
See: pavire
păvĭō, (14) īvī, ītum, īre, tr., battre [la terre], aplanir, niveler : Cato Agr. 18, 7 ; Varro R. 1, 51 ; Plin. 19, 120 || [en gén.] battre, frapper : Lucr. 2, 376 ; Cic. Div. 2, 72.
Deinde venerunt ad Pavionem, ubi erant reliquiæ B. Mariæ V. et S. Juliani, et multorum aliorum Sanctorum, et portaverunt prædictas reliquias cum magna reverentia in prædictam Ecclesiam.Idem forte quod
Pavo, de qua voce mox,
paviō —, —, īre
- 4 PV-, to beat, strike: terram.