About
Menu

peculio

pĕcūlĭo, āvi, ātum, 1, v. a. [peculium],
  • to give one something for one's self, as one's private property; hence, comic. in mal. part., Plaut. Pers. 2, 2, 10 (192).
  • —Hence, pĕ-cūlĭātus. a, um, P. a., furnished with property of his own, that has private property.
    • A Lit.: servus, Dig. 21, 1, 18 fin.; 19, 1, 13.—
    • B Transf.
      • 1 Furnished, provided with money: bene peculiatus, Asin. ap. Cic. Fam. 10, 32, 1: libertus satis peculiatus, Ap. Met. 10, 17, 4.—
      • 2 In mal. part.: pulchre pensilibus peculiati, Auct. Priap. 53.

Saved

Recent