pediculus
pĕdīcŭlus (pĕdīclus), i, m. dim. [pes], a little foot.
- I Lit.: pediculi octoni omnibus, Plin. 9, 28, 44, § 83: argentei, Dig. 34, 2, 33.—
- II Transf., the foot-stalk or pedicle of a fruit or leaf: pediculi Punicorum, Col. 12, 44, 2: uvarum, id. 12, 43, 1: pediculo brevi sunt folia oleae, Plin. 16, 24, 38, § 91: fungorum, id. 22, 23, 47, § 96.
pĕdīcŭlus (pĕdūc-, pĕdunc-), i, m. dim. [pedis],
- a louse: qui inter pilos palpebrarum pediculi nascuntur: id φθειρίασιν Graeci nominant, Cels. 6, 6, 15; Plin. 29, 6, 38, § 121: ocimi cibus pediculos facit, id. 20, 12, 48, § 120; Col. 8, 7: pediculi terrae, another name for the scarabaei terrestres, Plin. 30, 5, 12, § 39.—In the form peduculus: (marini), Plin. 32, 7, 25, § 77; 32, 8, 28, § 89; Pelag. Vet. 7 med.; cf.: peduculus, φθείρ, Gloss. Philox.: pulex, cimex, peduculus, Not. Tir. p. 176.—Form pedunculus, Pelag. 1, 1.
1. pediculus, ī, m. (Demin. v. pes), I) ein kleiner Fuß, das Füßchen, Plin. u.a.: corneus, an einer Schale, Val. Max. – II) übtr.: 1) der Stiel an einer Frucht (Apfel, Traube usw.), Colum.: so auch des Blattes, Plin. – 2) das unterste Ende, der Zipfel, utris, Paul. ex Fest. 15, 2.
2. pēdiculus, ī, m. (pedis), die kleine Laus, Cels.: bei Hühnern, Colum.: pediculi terrae, sonst scarabaei terrestres gen., Plin. – Nbf. peduculus, φθείρ, Gloss. u. Pelagon. veterin. 7 (118 u. 122 Ihm): u. synk. peduclus, Petron. 57, 8. p. 38, 25 B5. Iunior. orb. descr. 3 (Class. auct. 3, 390).
~us, vel sexpes,lus
post annum vermibus quos ~os dicimus consumptus est
beati martiris corpus ‥ inventum est cilicio ~is et vermibus referto involutum
item cum humores illi putrefacti essent intus evaporantes, per naturalem calorem eos expellentem nati sunt ~i
vermes ‥ sine semine nascuntur ‥ et ~i ex carne et pulices ex pulvere
ponatur ~us in foramine virge ‥ vel pulex ibidem ponatur vel ~us ovis
hic ~us,a lows
anacardus, ~us elefantis
anacardi sunt fructus qui dicuntur ~i elephant’ G.anachardes
1 pĕdĭcŭlus, (16) ī, m. (pes), petit pied : Plin. 9, 83 || pédoncule : Cato Agr. 8, 1 ; Col. Rust. 12, 44, 2 || [dʼune feuille] Plin. 16, 91.
2 pēdĭcŭlus, ī, m. (pēdis), pou : Col. Rust. 6, 6, 15 ; 8, 7 ; Plin. 29, 121 || pediculus terræ Plin. 30, 39, sorte de scarabée ; pediculus marinus Plin. 32, 77, sorte dʼinsecte de mer.
➳ peduculus Plin. 32, 77 ; Gloss. Phil. ; pedunculus Pelag. Vet. 1, 1.
- 1. voetje;
- 2. (botan.) steeltje.
Quando fur capietur, Major et Jurati mittent furem in Pediculo, et postea tradetur Ballivo nostro Hesdinii, ut de ipso fure justitiam faciat.Vide Pedatum.