penator
pĕnātor, ōris, m. [penus],
- one who carries provisions, Cato ap. Fest. p. 237 Müll.; cf. Meyer Oratt. Fragmm. p. 51 ed. alt.
penātor, ōris, m. (penus), der Proviantträger, Cato oratt. 13. fr. 1.
pĕnātŏr, (16) ōris, m. (penus), celui qui porte la provision de bouche : Cat. d. Fest. 237.