percontator
percontator, a persistent asker, inquisitive fellow
percontātor (percunct-), ōris, m. [percontor],
- an asker, inquirer, Plaut. Men. 5, 5, 31 (929): percontatorem fugito; nam garrulus idem est, Hor. Ep. 1, 18, 69.
percontātor, ōris, m. (percontor), der Ausforscher, Aushorcher, Plaut. Men. 933. Hor. ep. 1, 18, 69. Augustin. epist. 118, 10 u. de bon. coniug. § 27.
non percunctator, non improbus esto locutor
percontātŏr, (16) ōris, m. (percontor), questionneur : Pl. Men. 933 ; Hor. Ep. 1, 18, 69.
percontātor (percūnct-) ōris, m
- percontor, a persistent asker, inquisitive fellow, H.