perfunctorius
perfunctōrĭus, a, um, adj. [perfunctus; despatched, i. e.],
- done in a careless or superficial manner, slight, careless, negligent, perfunctory (jurid. Lat.): examinatio, Nov. Val. 3, Postul. 2, 11, c. l. § 1: genitus, Ambros. in Psa. 37, § 37.—Adv.: per-functōrĭē, slightly, carelessly, negligently, perfunctorily (late Lat.): me coepit non perfunctorie verberare, Petr. 11, 4: facere aliquid, Cod. Th. 12, 3, 2; cf. ib. 14, 9, 1.
perfūnctōrius, a, um (perfungor), oberflächlich, examinatio, Nov. Val. 3. de post. 2, 11. c. 1. § 1: gemitus, Ambros. in psalm. 37. § 37: sermo, ibid. 43. § 14: similitudo, Chalcid. Tim. 29 B. u. 330: tractatus, ibid. 142: leve quiddam incertumque et perfunctorium, ibid. 249.
sepe illum duo millia ‥ uno die confirmasse non ~iis testibus approbatur
reges etiam, qui ~ia ceteros pompa preveniunt, ne potentatibus insolescant, carnis infirmitatibus ‥ expositos utili penitus sollicitatione frequentat(
laus perfunctorio prolata verbulo / cum vento volucri fugit cursiculo
ille, cui alterius caritas servit, munus ~ium aliquod accipit, viz. honorem unum, prandium unum
forinsece administrationis renuntians officio, omne ~ie potestatis onus, ut secum quietior habitant, abjecit
omnis enim sub luna generis humani tam delectatio quam leticia fuit, est, et semper erit inanis et ~ia
~ie indignationis Dei adversus impenitentiam Judeorum ‥ indicia
hec vita tantum est ymaginaria / vana, volatilis et perfunctoria
perfūnctōrĭus, a, um, léger, superficiel : Ambr. Psalm. 37, 37.