perseveratio
persĕvērātĭo, ōnis, f. [persevero],
- continuance, duration (post-class.), App. Trismeg. p. 101 fin.: operis, Hyg. p. 178 Goes.
persevērātio, ōnis, f. (persevero), I) die Beharrung bei etw., die beharrliche Fortsetzung von etw., Donat. Ter. Andr. 5, 4, 32. Gromat. vet. 192, 5: pers. sempiterna, Interpr. Iren. 4, 38, 3: aevi propria mansio et in idem pers., Chalcid. Tim. 25. – II) die Ausdauer, Ps. Apul. Ascl. 41.
~o quandoque sit non finalis
W. Wawe ‥ ~one domini Johannis Rateclef, dictum sanctuarium egressus ‥ ducitur Londonias
nolo intermissione illa gloriam tuam imminuas aut mercedulam grate ~onis abicias
persĕvērātĭō, ōnis, f. , action de persévérer, de rester : Grom. 192, 5 || durée constante : Ps. Apul. Ascl. 41.