phago
phăgo, ōnis, m., = φάγος, φαγών,
- a glutton, gormandizer (ante-and post-class.): edones et phagones ab edacitate, unum Latinum, aliud Graecum, Non. 48, 17 sq.; Varr. ap. Non. l. l.; Vop. Aur. 50.
phago (fago), ōnis, m. (φάγων), der Fresser, rein lat. edo, Varro sat. Men. 529. Vopisc. Aur. 50, 4. – ➳ Die Vermutung des Pius (nicht erst Ribbecks) in Phagone (codd. Pagone), Varro LL. 7, 61, als Titel eines Plautus-Stückes, billigt Ritschl (opusc. 2, 731) nicht.
1 phăgō, ōnis, m. (φάγων), grand mangeur : Varro Men. 529.
Cibus: