About Report a problem

Menu

piaculum

piaculum, a means of appeasing, sin-offering, propitiatory sacrifice

Frieze-Dennison Vergil

piāculum, i, n.: an expiation; expiatory, sacrifice, offering, 4.636; purifying sacrifice; lustration, 6.153; (meton.), that which requires such expiation; sin, crime, 6.569. (piō)

Could not find piaculumque in Logeion dictionaries.

piaculumque Noun: neuter accusative singular, Noun: neuter vocative singular, Noun: neuter nominative singular, Noun: neuter genitive plural of piaculum

See piaculumque in Morpho

pĭācŭlum (sync. collat. form pĭāclum, Prud. στεφ. 14, 219), i, n. [pio], a means of appeasing a deity; hence,
  • I Lit.
    • A A sin-offering, propitiatory sacrifiee: porco piaculo facito, Cato R. R. 139; 140: porcc femina piaculum pati, to bring, Cic. Leg. 2, 22, 57: piaculum hostia caedi, Liv. 8, 10: te piacula nulla resolvent, Hor. C. 1, 28, 34: piacula manibus infert, Ov. M. 6, 569: falsi mundi, Liv. 1, 26: sed quo te, M. Tulli, piaculo taceam, i. e. how can I be justified in, etc., Plin. 7, 31, 31, § 116; Macr. S. 3, 10, 7.—
      • 2 Concr., an animal offered up in sacrifice, a victim: duc nigras pecudes; ea prima piacula sunto, Verg. A. 6, 153: non sperat tragicae furtiva piacula cervae, i.e. substitution, Juv. 12, 120.—Transf.,
          • α Of persons offered as an expiation, atonement: (Hannibalem) ad piaculum rupti foederis, Liv. 21, 10, 12: ut luendis periculis publicis piacula simus, id. 10, 28, 13.—
          • β In gen., a remedy, Hor. Ep. 1, 1, 36.—
    • B Punishment: dea a violatoribus (sui templi) gravia piacula exegit, Liv. 29, 18; Just. 8, 2, 6; Val. Max. 1, 1, 14; Sil. 13, 702.—
  • II Transf., that which requires expiation.
    • A A wicked action, sin, crime; guilt: eo die verberari piaculum est, Fab. Pict. ap. Gell. 10, 15, 10: palam mutire plebeio piaculum est, Enn. ap. Fest. s. v. mutire, p. 145 Müll. (Trag. v. 376 Vahl.): piaculum est misereri nos hominum rem male gerentum, Plaut. Truc. 2, 1, 13 (221): sine piaculo rerum praetermissarum, Liv. 39, 47: piaculum committere, id. 5, 52; Paul. Sent. 1, 21, 4: commissa piacula, Verg. A. 6, 569: solutus piaculo, Tac. A. 1, 30: nec sine piaculo quodam sanctissimas necessitudines scindi, Plin. Pan. 37: ne terra impleatur piaculo, Vulg. Lev. 19, 29.—
    • B An unhappy event, a misfortune, Plin. 25, 8, 46, § 84.

Saved

Recent