placitus

plăcĭtus, a, um, Part. and P. a., from placeo.

placitus, a, um, PAdi. (v. placeo), gefallend, beliebt, angenehm, I) adi.: amor, Verg.: locus, Sall.: cultrix placitissima nostri, Stat. – II) subst., placitum, ī, n., A) was einem gefällt, ultra placitum, gegen seine Überzeugung, über Gebühr, Verg. ecl. 7, 27. – B) die geäußerte Willensmeinung, Meinung, der Grundsatz, Lehrsatz, placita Babyloniorum, Plin.: placita medicorum, Plin.: rhetorum aut philosophorum placita, Tac. dial.: placita maiorum, Tac.: philosophiae placita, Sen.: quae Graeci vocant dogmata, nobis vel decreta licet appellare vel scita vel placita, Sen.

1 placitus v. placidus

2 placitus [CL] 1 that has been agreed, agreed-upon. instante hora ~a induuntur episcopi, baculosque tenentes mitrati incedunt Gerv. Cant. Chr. 97; noluerunt ulterius consentire, eo quod juxta ~os dies non venit comes Lancastrie V. Ed. II 264. 2 that has been pleasing or won approval, pleasing, pleasant, agreeable, favoured. Theod. Laterc. 14 (v. pascuus 2a); 804 (11c) si ibi non habeat, sit libera cum libris et ruris ad elegandam [v. l. eligendum] patrocinium ubi ~um sibi fuerit CS 313; 1033 (12c) eas [sc. mansas] quoad vivit libere possideat, et post mortem det sibi ~o cuicumque elegerit CD 752; s1115 requirimus ‥ consilium et auxilium ‥ ut secundum Deum talem substituere valeamus, qui nos et gentem nostram per Deo ~am conversationem regere et docere ‥ sciat Eadmer HN 283; sis placitus placitis domino, sis hostibus hostis / ejus D. Bec. 1321; ejus mater humus placitus thorus est fodiente / zelotipo, quod ei sit turpe placet futuenti Ib. 2043; c1211 copiosam loci ejusdem piscationem, presertim in Quadragesima, valde ~am et concupiscibilem esse Gir. Ep. 6 p. 212; falsificantes scripturam sacram et eligentes sensum eis ~um Wycl. Ver. I 390; corpus nostra senecta premit: / sicque perit placite paulatim gracia forme, / nullaque de multis que placuere manent Gower VC VII 379; autumans ~um et gratum Deo esse, quod ‥ summo Satori reddantur gratiarum actiones Capgr. Hen. 113. 3 that has been pleased or gratified. omnipotens Deus vos ~o vultu respiciat, et in vos suae benedictionis donum infundat Egb. Pont. 82.

plăcĭtus, (13) a, um, part.-adj. de placeo, qui a plu, qui plaît, agréable : Sall. J. 81, 1 ; Virg. G. 2, 405 ; Tac. Ann. 2, 66 || -tissimus Just. 18, 3, 9.

placitus , a, um. part. p. s. v. placeo.
Est virtus placitis abstinuisse bonis 戒所悅之事卽徳也。

Suggest a Translation
See an image

placitus adj.

• P. of placeo, pleasing, agreeable, acceptable: placita es simplicitate tuā, charming in, etc., O.: amor, V.: locus ambobus, S.—As substn.: ultra placitum laudare, more than is agreeable, V.: placita maiorum, maxim, Ta.