About Report a problem

Menu

plausus

plausus2, a clapping, flapping, noise from striking

Frieze-Dennison Vergil

plausus , ūs, m.: a beating, clapping, flapping; fluttering sound, 5.215; plaudit, applause, 5.148. (plaudō)

Could not find plaususque in Logeion dictionaries.

plaususque Noun: masculine nominative singular of plausus

plaususque Verb: perfect passive participle masculine nominative singular of plaudo

See plaususque in Morpho

plausus, a, um, Part., from plaudo.
plausus, i, v. 3. plausus init.
plausus (plōsus, Macr. S. 6, 1), ūs (a later collat. form, plausus, i, Cod. Th. 15, 9, 2), m. [plaudo], a clapping sound, the noise that arises from the beating or striking together of two bodies.
  • I In gen. (poet. and in post-Aug. prose): it eques et plausu cava concutit ungula terram, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 419 Vahl.),—Of cocks: plausu premunt alas, Enn. ap. Cic. Div. 2, 26, 57 (Trag. v. 251 Vahl.).—Of doves: plausumque exterrita pennis Dat tecto ingentem, Verg. A. 5, 215: laterum, Plin. 10, 21, 24, § 46: aeris, id. 11, 20, 22, § 68: palma cum palmā collata plausum facit, Sen. Q. N. 2, 28, 1.—
  • II In partic., a clapping of hands in token of approbation, applause (class. and very freq.): si voletis plausum fabulae huic clarum dare, Plaut. Rud. 5, 3, 65 (1421); cf. v. 67 and plaudo, II. B.; Cic. Sest. 58, 123: a plebe plausu maximo est mihi gratulatio significata, id. Att. 4, 1, 5: tantis plausibus, tantā approbatione infimorum, id. ib. 14, 16, 2: a cuncto consessu plausum multiplex datus, id. Sen. 18, 64: alicui plausus impertire, id. Att. 2, 18, 1: plausus quaerere in aliquā re, id. ib. 8, 9, 3; id. Clu. 47: captare, id. Tusc. 2, 26, 64: petere, Quint. 4, 1, 77.

Saved

Recent