politor
pŏlītor, ōris, m. [1. polio], one who furbishes or polishes, a polisher.
- I Lit.: gemmarum, Firm. Math. 4, 7 fin.—
- II Transf., a cultivator, improver: agri, Cato R. R. 5, 136; Dig. 17, 2, 52.
polītor, ōris, m. (polio, ire), I) der Glätter, Polierer, gemmarum, Firm. math. 4, 7. – II) der Besteller, Kultivierer eines Ackers gegen einen Anteil am Ertrag, Cato r. r. 5, 4 u. 136 (dazu Schneider S. 175). Cels. dig. 17, 2, 52. § 2.
si quelibet arma ~ori vel emundatori commissa sunt ad purgandum(
~or ‥ scabrum et rubiginem aufert a gladio
in stipendiis ij pollitorum, ij seratorum
pollictor, A.a bornyshour
cujus [sc. urbis nove Jerusalem ] ‥ ~ores gemmarii, martyres
~or, sculptor, incisor, celator, pictor
pŏlītŏr, (14) ōris (polio), m. , polisseur : Firm. Math. 4, 7 || agri Cato Agr. 5, 4 ; 136, 1, celui qui donne la dernière façon à un champ.