postulatio
postulatio, a requiring, demand, request, desire
postŭlātĭo, ōnis, f. [postulo], a demanding, requiring; a demand, request, desire.
- I Lit. (class.): postulatio aequa et honesta, Cic. Rosc. Am. 2, 7: ignoscendi, a begging pardon, id. Inv. 2, 34, 104: concedere postulationi alicujus, id. Mur. 23, 47: postulationi resistere, id. Q. Fr. 2, 9, 2: opinione valentior, id. Att. 7, 6.—Plur., supplications: obsecro igitur primum omnium fieri obsecrationes, orationes, postulationes, Vulg. 1 Tim. 2, 1; cf. id. Psa. 118, 170.—
- II In partic.
- A A complaint, expostulation (ante-class.), Plaut. Cas. 3, 2, 26 (556): acris, id. Bacch. 3, 3, 45 (449): neque lites ullae inter eas, postulatio Numquam, Ter. Hec. 180.—
- B In a court of justice.
- 1 A complaint, an application for redress: postulationes ingerere, Suet. Claud. 7; id. Ner. 7; Plin. Ep. 5, 14, 1; 7, 6, 3; 7, 33, 4: agi per judicis postulationem, Gai. Inst. 4, 12.—
- 2 An application to the praetor to allow the presentation of a complaint, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 1.—
- C A claim or demand made by a god for a forgotten sacrifice, Cic. Har. Resp. 10, 20; 14, 31 MSS. (dub.; B. and K. postilio, q. v.).
pōstulātio, ōnis, f. (postulo), die Forderung, das Verlangen, das Gesuch, Anliegen, I) im allg.: aequa et honesta, Cic.: ignoscendi, Bitte um Verzeihung, Cic.: concedere postulationi alcis, Cic., Ggstz. resistere, Cic. – II) insbes.: A) die Klage, Beschwerde, Plaut. u. Ter. – B) als gerichtl. t. t.: 1) das Anbringen beim Prätor um Bewilligung der Einbringung einer Klage, das Klaggesuch, Cael. in Cic. ep.: Tuberonis, Cic. – 2) das Anbringen beim Richter, das Einbringen der Klage, das gerichtl. Gesuch, die Reklamation (griech. ἔντευξις), Suet. Ner. 7, 2. Plin. ep. 7, 6, 3. Edict. Diocl. 7, 72. – ➳ Cic. de har. resp. 20 u. 31 jetzt postilio, w. s.
Britannia ‥ legatos Romam cum epistolis mittit, militarem manum ad se vindicandam lacrimosis po[s ]tulationibus poscens
nisi me ventus tuae ~onis a puppi praecelsa pavidum inter marina praecipitasset monstra
mox effectum piae ~onis consecutus est
ne exempli ~o longe quesita diutius nos fatiget
~oni dominus archiepiscopus et Walterius prior cum nonnullis monachis qui ibi affuerunt consensit
et sic quievit suspensa pacis ~o adoptata
quasi ut severitate legis illius conterriti, ipsi a stolida et minus provida ~one sua desisterent
mandamus, quatenus episcopatus et abbatias Anglie nunc vacantes facias ‥ per electionem vel ~onem canonicam ordinari
nos regium praebuerimus assensum vestre ~oni
Radulfus, episcopus Cicestrensis ‥ est in Cantuariensem archiepiscopum postulatus, sed ~o non fuit admissa
de accusacionibus et earum effectu et de eleccione et electi potestate et de ~one(
item ea que facta sunt et ordinata in ‥ concilio super electionibus, ~onibus, et provisionibus
papa providit ‥ non virtute ~onis capituli Cantuariensis, sed proprio suo motu
postŭlātĭō, (11) ōnis, f. (postulo), ¶ 1 demande, sollicitation, requête : Cic. Amer. 7 ; Inv. 2, 104 ; concedere postulationi alicujus Cic. Mur. 47, accéder au désir de qqn ¶ 2 réclamation, plainte : Pl. Bacch. 449 ; Ter. Hec. 180 ¶ 3 demande dʼautorisation de poursuite, poursuite en justice : Cic. Quinct. 71 ; Plin. Min. Ep. 7, 6, 3 ; Suet. Nero 7.
- 1. eis, verzoek [aequa et honesta; ignoscendi verzoek om vergeving]; ➤ postulationi alcis concedere; postulationi resistere;
- 2. (kom.) klacht;
- 3. (jur. t.t.) (a) verzoek aan de pretor om een juridische actie te ondernemen; (b) gerechtelijke aanklacht.
postulatio , onis. f.
求禀帖。吿狀。Postulationibus vacare 聽訟。批各禀。Postulationes decernere Jovi 論定祈求雷神。
Suggest a Translation
See an image
求禀帖。吿狀。Postulationibus vacare 聽訟。批各禀。Postulationes decernere Jovi 論定祈求雷神。
Suggest a Translation
See an image
postulātiō ōnis, f
- postulo, a requiring, demand, request, desire: aequa et honesta: concessit senatus postulationi tuae: opinione valentior.— A complaint, expostulation: neque lites ullae inter eas, postulatio Numquam, T.—An application for leave to sue: Tuberonis.