praescriptivus
praescriptīvus, a, um, adj. [praescribo, II. B.],
- of or relating to a legal exception or demurrer (post-class.): praescriptivae quaestiones, Jul. Vict. Art. Rhet. 3, 10: quaestiunculae, id. ib. 4, 1: praescriptivum praecedens, Sulp. Vict. Inst. Or. p. 282. —Adv.: praescriptīvē, with an exception (eccl. Lat.): occurrere, Tert. adv. Marc. 4, 1.
praescrīptīvus, a, um (praescribo), zur rechtlichen Ausnahme gehörig, Sulpic. Victor. instit. orat. § 42. p. 339, 1 ed. Halm. Iul. Vict. art. rhet. 3, 10. p. 205, 30 ed. Bait.
præscrīptīvus, a, um (præscribo), qui excipe, déclinatoire : J. Vict. Rhet. 3, 10.