About Report a problem

Menu

pudicus

BWL

erubescunt pudici etiam loqui de pudicitia
the modest blush even to speak about modesty
pŭdīcus, a, um (dat. and abl. plur. fem. pudicabus, Cn. Gell. ap. Charis. p. 39 P.), adj. [pudeo],
  • shamefaced, bashful, modest, chaste, virtuous (class.; syn.: verecundus, castus): homo, Plaut. Trin. 3, 2, 71 (697); 4, 2, 104 (946): tam a me pudica est, quasi soror mea sit, id. Curc. 1, 1, 51 (51): ingenium, Ter. Hec. 152: erubescunt pudici etiam loqui de pudicitiā, Cic. Leg. 1, 19, 50: nihil pudens, nihil pudicum, id. Phil. 3, 11, 28: domus, id. ib. 2, 3, 6: Hippolytus, Hor. C. 4, 7, 25: conjux, id. ib. 3, 5, 41; 4, 9, 23: Penelope, chaste, pure, id. S. 2, 5, 77: nupta, of Lucretia, Ov. F. 2, 794: matres, id. P. 4, 13, 29.—
  • II Transf., of things, chaste, pure, undefiled: lectum servare pudicum, Prop. 2, 23, 111 (3, 30, 55): preces, pure, Ov. H. 1, 85: mores, id. Tr. 3, 7, 13: fides, id. M. 7, 720: oratio, Petr. 2, 6.— Comp.: matrona pudicior, Ov. Ib. 351.— Sup.: pudicissima femina, Plin. 7, 35, 35, § 120: puellarum, Mart. Cap. 2, § 174.— Hence, adv.: pŭdīcē, bashfully, modestly, chastely, virtuously, Plaut. Poen. 5, 4, 51 (1224); Ter. And. 274; Cat. 15, 5.—Comp.: pudicius, Plaut. Merc. 4, 3, 15 (714); Plin. Ep. 4, 13, 4.

Saved

Recent